Φαρμακεία και μέλι με σινάπι

Πριν μια βδομάδα είχα αρπάξει ένα γερό κρύωμα, συνάχι, βήχα και όλα τα χαριτωμένα συναφή, χειμώνας γαρ, και είπα ωσάν βλακέντιος να πάω στο φαρμακείο. Μπαίνοντας μέσα, άρχισα να ψάχνομαι. Κοίταξα απ’ έξω για να επιβεβαιώσω ότι το καθησυχαστικό (και παραδόξως ψυχοπλακωτικό) φίδι και σταυρός βρισκόταν όντως έξω από εκεί που μπήκα.

Γιατί;

Το φαρμακείο που θυμόμουν ήταν ένας πάγκος λιγότερος από χειρουργείο. Με το που έμπαινες μέσα, η φαρμακίλα σου γέμιζε τα ρουθούνια, και ακόμα και υγιής να ήσουνα, αισθανόσουνα ετοιμοθάνατος. Τα ράφια ήταν γεμάτα κουτιά με ακατανόητα ονόματα στα λατινικά, τόσο που νόμιζες ότι θα σκάσουν καθολικοί παπάδες να σε θάψουν τελετουργικά, και το σύμβολο της νεκροκεφαλής και το μεγάλο Χ φιγουράριζε παντού. Μικρός έμπαινα να πάρω ασπιρίνες, και έβγαινα με πυρετό (ή τουλάχιστον νόμιζα ότι είχα). Ο φαρμακοποιός έμοιαζε με αρχιβασανιστή της Ιεράς Εξέτασης, ντυμένος με άσπρα. Τα πάντα εκεί μέσα μου έσφιγγαν την καρδιά, και αυτό ήταν το νόημα: εδώ έρχεσαι για ΦΑΡΜΑΚΑ! Είσαι άρρωστος και τα έχεις ανάγκη. Τα σκευάσματα που παίρνεις είναι μελετημένα, προσεκτικά παρασκευασμένα χημικά, που απαιτούν προσεκτική δοσολογία, έχουν ενέργειες και παρενέργειες.

Κοινώς, you are in the shit now, sick fucker!

Μπαίνοντας λοιπόν στο χώρο που έδειχνε ο φιδόσταυρος, πήρα μια βαθιά τζούρα από την ατμόσφαιρα του φαρμακείου, περιμένοντας να με κατακλύσουν τα ερεθίσματα επικείμενου θανάτου και αποστειρωμένης νεκροτομής. Αντ’ αυτού... ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΜΥΡΙΖΕ ΜΠΟΥΤΙΚ!

ΤΙ ΣΤΟΝ (ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ) ΠΟΥΤΣΟ!

Κοιτώντας γύρω, αντί για σφραγισμένα μπουκάλια και κουτιά με χημικά, που αν δεν ακολουθούσες αυστηρά τις ιατρικές οδηγίες θα είχες φριχτό θάνατο/παρενέργειες, υπήρχαν στοίβες επί στοίβες απ’ ό,τι μαλακία ΔΕΝ ανήκει σε φαρμακείο! Σαμπουάν, κρέμες προσώπου, κρέμες χεριών, κρέμες ποδιών... τι στον πούτσο του Ιπποκράτη γίνεται εδώ;!

Μια φωτεινή επιγραφή (που μου είχε διαφύγει όταν ερχόμουνα) διαφήμιζε ότι το “φαρμακείο” είχε και ομοιοπαθητικά... Μά’στα.....

Πλησιάζοντας το ταμείο/γκισέ/πωστοδιάολοτολενε, με υποδέχτηκε μια κορασίδα στα 20άρια της. Θα μου πεις, καλά, γι’ αυτό θα γκρινιάξεις; Αυτό είναι θετικό. Αμ’ έλα δε, που εγώ έχω συνηθίσει σε φαρμακεία ο τύπος/τύπισσα να είναι 40++ χρόνια, μετά τα χρόνια που έπρεπε να φάει τα νιάτα του στο διάβασμα. Ζητάω από την κορασίδα ένα σιρόπι για τον βήχα, περιμένοντας να μου φέρει κάτι με Χ και νεκροκεφαλή και λατινική μυστικιστική ονομασία.

Χάνεται αυτή στο πίσω δωμάτιο (για κάποιο λόγο πλέον στα φαρμακεία προσπαθούν να κρύψουν τα φάρμακα) και μετά από λίγο εμφανίζεται με κάτι... ΤΙ ΣΤΟΝ ΒΗΧΑ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΛΑΚΙΑ;!

Ένα μπουκάλι με μέλι με σινάπι. Που να της καθόταν στον λαιμό, ήρθα για σιρόπι για τον βήχα και μου έδωσε μέλι με σινάπι. Πέντε ολόκληρα ευρώ για μέλι με σινάπι. Ένας παππούς κοντά στο σπίτι μου το φτιάχνει και το πουλάει φτηνότερα, και μάλιστα ζεστό ζεστό και φρέσκο. Την κοιτάω καλά καλά, σίγουρα μου κάνει πλάκα. Αυτή, απτόητη, αρχίζει:

“...θα παίρνετε μια κουταλιά το πρωί και μια το βράδυ, μετά το φαγητό...” κάπου εκεί αποσυντόνισα, δεν έπαιζε μια στο εκατομμύριο αυτή η μαλακία να βοηθούσε, αλλά η άλλη έδινε την απύθμενη σοφία της με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Μετά από τρία λεπτά παρά δύο αιώνες που το βούλωσε, πλήρωσα, βγήκα από εκεί μέσα, κατέβασα ΟΛΟ το μπουκάλι μονοκοπανιά (και δεν βοήθησε καθόλου) και βρήκα ένα μικρό φαρμακείο παρακάτω που είχε ΦΑΡΜΑΚΑ στα ράφια, και όχι προϊόντα ομορφιάς.

Τι στο διάολο έχει γίνει πια με τα φαρμακεία; Κατόπιν εορτής έμαθα ότι η κορασίδα δεν ήταν καν φαρμακοποιός ή νοσοκόμα, αλλά ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΣ! Και καλά, για να μπορεί να πουλάει το φαρμακείο καλλυντικά (εμετός) πρέπει να απασχολεί αισθητικό. Τι στο μαύρο ανάθεμα θέλει να πουλάει το φαρμακείο ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ;;;

Αυτοί οι νέοι νόμοι με τα γενόσημα και τις αυτές αηδίες, έχουν καταντήσει τα φαρμακεία να μεταλλάσσονται σε παντοπωλεία. Δεν θα εκπλαγώ πια αν βρω σε φαρμακείο ονειροπαγίδες, ρέικι, κρυστάλλους και αρωματοθεραπεία. Δεν θα μπω καν στον κόπο να κράξω την ομοιοπαθητική και τους οπαδούς της (η πλειοψηφία των οποίων είναι φανατισμένοι μέχρι αηδίας – θέλω να τους δω να κάνουν ομοιοπαθητική σε βακτηριακή λοίμωξη), καθότι πλέον έχουμε μπει στον τρόπο (μη) σκέψης “αν δεν κάνει κακό, μπορείς να το πουλάς”. Το γεγονός ότι δίνουν το κύρος της ιατρικής και φαρμακευτικής επιστήμης σε μαλακίες που δεν δουλεύουν, πραγματικά με ξεπερνάει. Και μετά απορούμε γιατί κάποιοι και κάποιες ακόμα πιστεύουν ότι τα εμβόλια προκαλούν αυτισμό.

Κάποια πράγματα που πουλάνε τα φαρμακεία, άντε να τα καταλάβω... βιταμίνες και συμπληρώματα διατροφής, άντε και κανένα οδοντικό νήμα με γεύση κανέλα και οδοντόβουρτσα με τον Μπομπ Σφουγκαράκη. Αλλά καλλυντικά, κρέμες ομορφιάς και βαφές μαλλιών (ναι, το είδα και αυτό) σε φαρμακεία είναι τόσο σουρεαλιστικό σκηνικό, που αναρωτιέμαι τι μανιτάρια έβαλε ο άλλος στην πίτσα μου.

Προς όλους τους φαρμακοποιούς: κόψτε τις αηδίες, βάλτε τις σε χωριστό διαμέρισμα, πετάξτε έξω οτιδήποτε δεν περνάει αυστηρή κλινική δοκιμή. Καταλαβαίνω ότι οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά το να μεταλλάσσεις το ίδιο σου το επάγγελμα σε αυτό του παντοπώλη ΔΕΝ βγαίνει σε καλό. Μπουτίκ ομορφιάς υπήρχαν προτού το ξεκινήσεις, μεγαλύτερες, με μεγαλύτερη ποικιλία και απήχηση, καθώς και πελατολόγιο. Ο παππούς με την δισκοπάθεια και η γιαγιά με τον καταρράκτη ΔΕΝ θέλουν να πάρουν βαφή μαλλιών και κρέμα προσώπου. Οι κορασίδες θα πάνε αλλού για τα όποια τσιμέντα στοκάρουν πάνω τους, για να μαζευτούν και να κουτσομπολέψουν ταυτόχρονα. Από την άλλη, ΕΣΥ που κάνεις το φαρμακείο να κρύβει τα φάρμακά του, περιμένεις να σε εμπιστευτεί ο άλλος; Ιδίως όταν το μόνο που βλέπει όταν μπαίνει είναι σαμπουάν και κρέμες;

Εν κατακλείδι, σοβαρευτείτε. Είσαστε σε ειδικού τύπου αγορά. Θέλεις να προσελκύσεις κόσμο; Συνεργάσου με έναν γιατρό ή κέντρο για να κάνεις εμβόλια και τσεκάπ. Λάδωσε 5-6 γιατρούς να στέλνουν κόσμο σε εσένα για τα φάρμακά του (ήδη γίνεται προ αμνημονεύτων ετών). Αλλά, για το όνομα της διμούτσουνης οχιάς του Ιπποκράτη, μην γίνεσαι μπουτίκ.

Ανεργία στο Ελλαδιστάν

Ναι, θα γράψω για την ανεργία. Ναι, θα με πείτε μαλάκα/άχρηστο/άσχετο. Για να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα:

• Είμαι στρατιωτικός. Δεν ξέρω τι σημαίνει να ζεις ως άνεργος ως προσωπικό βίωμα, μόνο από συζητήσεις και ιστορίες
• Το τι γράφω παρακάτω βασίζεται σε λογικές συνεπαγωγές και ισοδυναμίες. Τα συναισθήματά σου και το πως αισθάνεσαι δεν ενδιαφέρουν ΚΑΝΕΝΑΝ, και δεν είσαι το ξεχωριστό άτομο για να ενδιαφερθούμε
• Αρκετοί (και αρκετές) θα τσαντιστούν, κατά το πρότυπο FUD (Fear, Uncertainty, Doubt). Ξαναδιαβάστε το και να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας.

Και ξεκινάμε.
Ανεργία. Η μάστιγα της σημερινής Ελλάδας. Η κύρια πηγή άγχους, κατάθλιψης κτλ. Πως προκύπτει; Γιατί σε εσένα; Πως μπορείς να την αποφύγεις; Αν και δεν είμαι σύμβουλος, παραθέτω μια λογική ανάλυση.
Ο πρώτος κανόνας που ΠΡΕΠΕΙ να καταλάβεις, είναι ο εξής: οι νόμοι της αγοράς είναι ατσάλινοι. Για να τους παραβείς, πρέπει (όπως και στην Φυσική) να θυσιάσεις κάτι. Στην Φυσική είναι ενέργεια/έργο. Στην Οικονομία είναι χρήματα. Στην Ελλάδα ο κάθε μαλακοτρόμπας παραβίαζε συστηματικά τον νόμο προσφοράς και ζήτησης και τον νόμο εισροών-εκροών, και πλήρωνε για αυτό, είτε με χρήμα, είτε με χρόνο, είτε και τα δύο. Πως;

• Όταν αγόραζε μαλακίες μόνο και μόνο για να κάνει φιγούρα (αμάξι, κινητό και άλλα) με δανεικά
• Όταν νόμιζε ότι μπορεί να ζήσει σαν βασιλιάς με μισθό χωρικού
• Όταν ξόδευε χρήματα και χρόνο για να "ακολουθήσει τα όνειρά του" παρ' όλο που αυτό δεν θα του απέφερε ΠΟΤΕ κέρδος

Ήδη ακούω τους ανθρωπιστές να μαζεύονται με δαυλούς και τσουγκράνες. Οπότε, ας ξεκινήσει η χολή:
ΠΑΠΑΡΟΒΙΟΛΗ/ΜΟΥΝΟΒΙΟΛΑ, ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΘΕΣ ΕΣΥ, ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΑΥΤΟΙ.
Όταν αποφασίζεις να σπουδάσεις κάτι με μηδενική ζήτηση, μην απορείς γιατί δεν μπορείς να βρεις δουλειά. Ένας τύπος έκανε μια άσκηση στην τάξη του και κατέδειξε το πρόβλημα με απλό τρόπο. Οι Σύμβουλοι Επαγγελματικού Προσανατολισμού βγάλτε σημειωματάριο και στυλό και δοκιμάστε το.

• Σε ένα χαρτί γράφεις τι θέλεις να αγοράσεις τον επόμενο μήνα
• Στο άλλο χαρτί γράφεις το τι θέλεις να σπουδάσεις
• Μετά τα βάζεις σε δύο λίστες και τις βάζεις παράλληλα

Το πρόβλημα καθίσταται εμφανές, όταν φαίνεται ότι όλοι θέλουν κινητά, αμάξια, βενζίνη και υπολογιστές, γυμναστήρια και σουβλάκια και μοχίτο, αλλά ΚΑΝΕΙΣ/Α δεν θέλει να σπουδάσει τις ειδικότητες που ΠΑΡΑΓΟΥΝ αυτές τις μαλακίες. Αντ' αυτού, επιλέγουν ό,τι άλλη παπαριά κατεβάζει το κλούβιο τους κεφάλι. Λοιπόν, άκου. Αν αυτό που κάνεις / σκοπεύεις να κάνεις δεν το θέλουν τουλάχιστον το άλλο 10-20%, μπαίνεις σε ναρκοπέδιο, φάση ναρκαλιευτής, αλλά όταν υπάρχει μόνο ένα τετράγωνο καθαρό και όλα τα άλλα είναι νάρκες. Μην παίζεις με τις πιθανότητες. Αν πέσεις από τον 5ο όροφο, υπάρχει μια πιθανότητα στις... 10.000.000; 1.000.000.000; να επιζήσεις. Δεν βλέπεις τον κόσμο να το κάνει, και είναι λογικό. Αλλά το να ακολουθήσεις μια καριέρα που έχει τις ίδιες πιθανότητες απασχόλησης, πόσο μάλλον επιτυχίας, είναι το ίδιο παράλογο, και παρ' όλα αυτά το κάνεις/σκέφτεσαι να το κάνεις/το έκανες. Κατέβαλες χρόνο και χρήμα για μια παράλογη απόφαση, παραβιάζοντας τον νόμο προσφοράς και ζήτησης, και θα συνεχίζεις να το πληρώνεις με την ανεργία που σε περιμένει.
Το να πιστεύεις τα διάφορα success stories είναι το ίδιο επικίνδυνο. Η λογική πλάνη ονομάζεται "πλάνη του επιβιώσαντα" αν δεν κάνω λάθος, και χοντρικά λέει ότι υπερεκτιμούμε τις πιθανότητες επιτυχίας εστιάζοντας στους λίγους που επιβίωσαν, και όχι στους χιλιάδες που απέτυχαν. Είχα μια γνωστή που ήθελε να σπουδάσει οργάνωση βιβλιοθήκης, με το σκεπτικό ότι κανείς δεν το επέλεγε, γιατί οι θέσεις είναι λίγες, και δεν θα είχε ανταγωνισμό. Βέβαια, μετά από το πιο απλό συλλογισμό ("Λίγες θέσεις δεν σημαίνει ότι δεν θα έχεις ζήτηση; Τι γίνεται αν δεν υπάρχει ανοιχτή θέση; Το να οργανώνεις βιβλία δεν είναι και καμιά εξωπραγματική επιστήμη για να μην μπορεί να το αναλάβει και κάποιος άλλος.") πέρασε στην κλασική ψυχολογική αυτοάμυνα, ότι δεν την υποστηρίζω, και αυτή ξέρει καλύτερα κτλ... 5 χρόνια άνεργη και συνεχίζει.
Το άλλο πράγμα που θα πρέπει να καταλάβεις, για να αποφύγεις την ανεργία, είναι το εξής:
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΣΟΥ.
Το ότι βρήκες τρούπα και τρούπωσες (hail Βουτσάς) δεν σημαίνει ότι έδεσες τον γάιδαρό σου και τελείωσες. Για κάθε θέση πλέον υπάρχουν τουλάχιστον δύο που ανταγωνίζονται για αυτήν. Πρέπει να βελτιώνεσαι ΣΥΝΕΧΩΣ, αν θες να κοιμάσαι καλά το βράδυ και να μην ξαγρυπνάς με την σκέψη "τι θα γίνει αν με απολύσει". Και εξηγώ περεταίρω:
Κάποτε ο κάθε Ελληνάρας επιχειρηματίας προσλάμβανε κατά το δοκούν (δευτερομπατζανάκηδες, μουνιά, γλείφτες κτλ.). Την παράβαση του νόμου εισροών-εκροών (καθότι τα ανωτέρω άτομα, αρκετές φορές, δεν παράγανε έργο ούτε με πιστόλι στον κρόταφο) την κάλυπτε με δανεικά. Τώρα που βάρεσε η κρίση, ποιες ""εταιρείες"" νομίζεις ότι κλείσανε πρώτες; Αυτές που παραβαίνανε τους οικονομικούς νόμους. Εταιρείες που ξοδεύανε παραπάνω απ' όσα βγάζανε, και εταιρείες που πραγματεύονταν αγαθά και υπηρεσίες χωρίς ζήτηση. Τώρα όμως... τώρα, που το οικονομικό πέος βαράει πουτσοσκάμπιλα επι δικαίων και αδίκων, τώρα ακόμα και ο Ελληνάρας επιχειρηματίας (αν δεν έχει φαλιρίσει) προσέχει για να έχει, γιατί καλό το μουνί, αλλά τα φράγκα είναι καλύτερα (και σου φέρνουν ενίοτε και μουνί). Οπότε, τώρα ακολουθείται ευλαβικά ο κανόνας:

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΘΕΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΣΟ ΠΑΡΑΓΕΙΣ.

Ο κανόνας αυτός παραβιάζεται (ακόμα) συστηματικά στο Δημόσιο, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.
Οπότε, φίλτατε άνεργε, ή μελλοντικέ άνεργε, έχε στον νου σου το εξής: αν παράγεις έργο αξίας 1000Ε (η αξία του έργου σου καθορίζεται από προσφορά και ζήτηση), τότε μην περιμένεις μισθό 1001Ε. Για την ακρίβεια, θα πληρώνεσαι ΠΑΝΤΑ λιγότερο από την αξία του έργου σου, γιατί η επιχείρηση πρέπει να βγάλει κέρδος. Άδικο; Deal with it. Μόνο έτσι βγαίνουν τα κουκιά. Αν δεν έχεις κέρδος, αργά ή γρήγορα θα έχεις ζημιές. Και επιπλέον, αν δεν έχεις ιδιαίτερη αξία, το ποσοστό της αξίας του έργου σου που καταλήγει σε εσένα θα είναι όλο και μικρότερο. Οπότε, τι κάνεις; Φροντίζεις ΠΑΝΤΑ να παράγεις ΠΟΛΥ παραπάνω αξία από αυτή που πληρώνεσαι. Αυτό μπορεί να γίνει είτε με την ηλίθια μέθοδο (περισσότερες ώρες εργασίας) ή με την έξυπνη μέθοδο (βελτίωση αποδοτικότητας και εκπαίδευση). Κοινώς, ΑΣΧΟΛΗΣΟΥ ΣΟΒΑΡΑ ΜΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ, ΤΡΙΚΑΡΑΓΚΙΟΖΑ. Αν στο αντικείμενό σου γαμάς και δέρνεις, έχεις πόδια να μιλήσεις. Αν είσαι κερδοφόρος εργαζόμενος με σοβαρές βάσεις, φτάνεις στο επίπεδο που όλοι οι μέτριοι ζηλεύουν: η επιχείρηση έχει ανάγκη εσένα περισσότερο απ' ότι εσύ την επιχείρηση.

"Μα θα με απολύσουνε, και ουδείς αναντικατάστατος, και απολύσανε τον Μάκη και την Σούλα που ήτανε δουλευταράδες κτλ κτλ."

Το "ουδείς αναντικατάστατος" μου το κοπανάνε στο Πολεμικό Ναυτικό από τότε που μπήκα. Σαν όλα τα καλά αρχαιοελληνικά ρητά, έχουν φτάσει διαβρωμένα από τα βάθη του χρόνου. "Ουδείς αναντικατάστατος, ΜΕ ΤΟ ΑΝΑΛΟΓΟ ΚΟΣΤΟΣ". Αν μια επιχείρηση απολύει κερδοφόρους εργαζόμενους και δεν τους αντικαθιστά με πιο κερδοφόρους εργαζόμενους, έχει ήδη μπει στο σπιράλ του θανάτου και θα χρεοκοπήσει, με μαθηματική βεβαιότητα. 
Κλασσικό παράδειγμα μη σοβαρής ενασχόλησης: οι υπολογιστάκηδες που ξέρασαν οι σχολές στα 90's. Ήταν αυτή η περίοδος τρέλας στην Ελλάδα (μαζί με το dotcom bubble) που όλοι λέγανε για "το επάγγελμα του μέλλοντος". Ξέρεις τι γίνανε όλοι αυτοί; Που στο καλό εξαφανιστήκανε και δεν έχουνε φτιάξει το ελληνικό Silicon Valley; Αν δεν ασχολείσαι σοβαρά με το αντικείμενό σου, όπως αρκετοί από αυτούς, καταντάς αιώνιος υπάλληλος στο υπολογιστάδικο του κυρ Νίκου, που θα κλείσει γιατί το άνοιξε σε περιοχή που δεν έχει ζήτηση, και μετά στου κυρ Κώστα, και πάει λέγοντας. Πολλοί λένε για τον Bill Gates, ότι δεν έβγαλε το κολέγιο, αλλά ο τύπος είναι τυπική περίπτωση σοβαρής ενασχόλησης (και απίστευτου ρίσκου) που παράτησε τα πάντα για να ασχοληθεί με κάτι που προέβλεψε ότι θα έχει ζήτηση. Κλασικό δείγμα success story που λίγοι κατανοούν τις αιτίες και τις συνθήκες και εστιάζουν στο αποτέλεσμα.

Όσοι ξενυχτάνε, από τα μάτια καταλαβαίνουν τις υπερωρίες που έχει βαρέσει ο τυπάς

Οπότε, με εσένα που έχεις ήδη κάνει την μαλακία και έχεις επενδύσει χρόνο και χρήμα σε κάτι που δεν θα αποδώσει, τι γίνεται; Δαγκώνεις την γλώσσα, και ετοιμάζεσαι. Το παλούκι που σε περιμένει είναι ασάλιωτο και γεμάτο σκίδες. Θα πρέπει να καταβάλεις πολλαπλάσιο έργο, για να καλύψεις το επιτόκιο του κόστους. Και εσύ μικρέ/μικρή. Ψάξε. Ασχολήσου. Άσε τα άλλα, θα έχεις καιρό μετά, αν κάνεις την σωστή επιλογή τώρα. Ρώτα, τρέξε, αγχώσου, αν δεν γαμηθείς μικρός, θα γαμηθείς μεγάλος, και θα πονέσει πολλαπλάσια. Γίνε σοβαρός επαγγελματίας που φέρνει πολύ περισσότερο κέρδος από κόστος, και αυτή θα είναι η επαγγελματική σου ασφάλεια. Ουδείς σοβαρός επιχειρηματίας πετάει κερδοφόρους εργαζόμενους, γιατί είναι σαν να πετάει κέρδος. ΑΛΛΑ! Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη, και αναρωτήσου σοβαρά και αντικειμενικά, αν αξίζεις όσα νομίζεις ότι αξίζεις. Η ειλικρίνεια με τον εαυτό σου και η αυτογνωσία είναι η καλύτερη άμυνα που μπορείς να έχεις.
Για όλους που θα σπεύσουν να μου πουν για το πόσο υποκριτής είμαι που μιλάω από θέση με μονιμότητα, σας λέω, πέραν του ότι επιτίθεστε στο άτομο και όχι στο επιχείρημα (ad hominem τακτική διαλεκτικής), έχω ήδη μπει στην διαδικασία παραίτησης και περνάω συνεντεύξεις για δουλειά. Περισσότερα για αυτό σε μελλοντικό άρθρο.

Αρχική δημοσίευση - χαιρετισμοί και πρώτη χολή

Θα ευχόμουν την καλή αρχή, αλλά δεν θα το εννοούσα. Το όλο ζήτημα έγινε μετά προτροπής ενός μεγάλου πνεύματος, που παρά τα ό,τι έχει περάσει, παραμένει επίμονα και πεισματικά στην ενεργό δράση. Χωστήρα, για εσένα ξεκίνησα την bloggerική ψυχοθεραπεία, να δω αν έχει αποτέλεσμα.
Και για να αρχίσω επιτόπου να ξερνοβολάω χολή και κάρβουνο (καμένος γαρ) το σημερινό θέμα θα είναι ένα πράγμα που με ενοχλεί από τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με αυτό το μπλιμπλίκι που λέγεται υπολογιστής.
Και βασίζεται στον εξής συλλογισμό:
Για να χρησιμοποιήσεις αμάξι, μηχανάκι, γεωτρύπανο, βάρκα, και γενικά οποιοδήποτε μηχάνημα με ένα αυξημένο δείκτη πολυπλοκότητας και πιθανότητα πρόκλησης σημαντικής βλάβης, χρειάζεται να βγάλεις άδεια, ή να αποδείξεις ότι μπορείς να το χειριστείς. Από τις λαμπρές εξαιρέσεις είναι και παραμένει ο προσωπικός υπολογιστής, πες το PC, Mac, whatever.
Και φυσικά θα υπάρχουν χρήστες που θα πούνε ότι ο υπολογιστής δεν μπορεί να κάνει ζημιά. Για αυτό θα παραθέσω μια ρήση από τον Dave Barry:

People in the computer industry use the term 'user', which to them means 'idiot'.

Θα μπορούσα να πω αρκετές ιστορίες (όπως και οι περισσότεροι επαγγελματίες πληροφορηκάριοι) για ηλίθιους χρήστες. Όχι ότι οι ίδιοι οι πληροφορηκάριοι είναι όλοι τους ιδιοφυΐες, αλλά τουλάχιστον οι περισσότεροι έχουν μια επίγνωση της άγνοιάς τους και γνώση του να χρησιμοποιούν το google για να βρουν μια απάντηση πρώτα, πριν να μπουν και να γκρινιάξουν για κάτι που μπορεί να λυθεί με 2-3 κλικ. Πλέον (ειδικά στην Ελλάδα, αλλά το φαινόμενο είναι παγκόσμιο) υπάρχει ολόκληρη βιομηχανία που αρμέγει αυτά τα άτομα. Έχω ακούσει διαφημίσεις στο ραδιόφωνο και μαγαζιά να προσφέρουν υπηρεσίες για format - εγκατάσταση λειτουργικού, με την τιμή να κυμαίνεται από 14 έως 60 ευρώ.
Μακάρι να έκανα πλάκα. Δεν κάνω. Μια διαδικασία που μπορεί να γίνει από μια μαϊμού, με συνολική διάρκεια 2-3 ώρες (εκ των οποίων η ενεργή δράση είναι 10-15 λεπτά) χρεώνεται τόσο. Και να πεις ότι βάζουν και τίποτα έξτρα λογισμικό της προκοπής...
Σπασμένο λειτουργικό, σπασμένα ή freeware προγράμματα (για το premium πακέτο των 60Ε), ούτε υπόνοια για ανάκτηση των δεδομένων ή καλιμπράρισμα του συστήματος...
ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΤΕΤΕ ΤΟΣΑ, ΑΝ ΞΟΔΕΥΑΤΕ 20 ΛΕΠΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΣΑΣ ΣΤΟ YOUTUBE ΘΑ ΕΙΧΑΤΕ ΓΛΙΤΩΣΕΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΕΜΕΝΕ ΚΑΙ Η ΓΝΩΣΗ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΦΥΣΙΚΗ ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ.
Αν δεις κανένα κοπελίτσο/κοπελίτσα να οδηγεί αμάξι, αλλά να μην ξέρει να αλλάξει λάστιχο ή να τσεκάρει τα λάδια, αυτομάτως συμπεραίνεις ότι είναι δημόσιος κίνδυνος και πρέπει να του αφαιρεθεί το δίπλωμα (στο οποίο, παρεμπιπτόντως, διδάσκεται πως να αλλάζεις λάστιχο και να τσεκάρεις λάδια και υγρά φρένων). Αλλά είναι εντελώς αποδεκτό να χρησιμοποιεί κάθε άσχετος/η υπολογιστή, ακόμα και αν δεν γνωρίζει τι σκατά είναι ο σκληρός δίσκος και νομίζει ότι είναι ένα βυνίλιο εντός του κουτιού (true story).

"Μα καλά, ρε μαλάκα Νεοβλακέντιε, πως κάνεις έτσι, τι θα γίνει στην τελική; Θα ανατιναχτεί ο υπολογιστής;" - Τυπικός βλάκας / τρολ

Λοιπόν, άκου, υποθετικό τρολ. Θυμάσαι μια περίοδο που είχαν βγει κάτι spam mails από ένα Νηγηριανό πρίγκηπα που ήθελε τον αριθμό του λογαριασμού σου για να σου στείλει την περιουσία του; Αυτό και κάτι άλλες ηλιθιότητες, που νομίζεις ότι στοχεύανε; Και καλά αυτό, η ζημιά περιορίζεται σε ένα άτομο. Όταν χτυπάει με malware και από την ηλιθιότητα ενός την πληρώνανε όλοι; Δεν συζητάω την περίπτωση να χρησιμοποιήσουν τον υπολογιστή ή/και το email για παράνομες ενέργειες (και άντε να αποδείξεις στην Αστυνομία ότι δεν είσαι παιδόφιλος, όταν ο κάθε άρρωστος έχει φυτέψει στον υπολογιστή σου όλη την ανωμαλία του να seedάρει στα torrents). Πλέον έχει γίνει αντιληπτό, και σε εισβολείς, και σε αμυνόμενους, και στην Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ότι ο πιο αδύναμος κρίκος είναι ο άνθρωπος, και εκεί έχουν πέσει οι προσπάθειες. Εταιρείες ξοδεύουν χιλιάδες για να εκπαιδεύσουν τους χρήστες υπαλλήλους τους να μην κάνουν μαλακίες, και παρ' όλα αυτά, πάλι τις ίδιες μαλακίες κάνουν.
Σε αυτόν τον τομέα, και ειδικά στο Ελλαδιστάν που έχω μαζέψει τις χειρότερες εμπειρίες, αν ξέρεις να κάνεις format θεωρείσαι γκουρού, και αν ξέρεις να εγκαθιστάς και να χειρίζεσαι linux, θεωρείσαι uber 1337 hacker (μερικές φορές ακόμα και από πληροφορηκάριους, ώ ναι). Με έχουν καλέσει για να εγκαταστήσω ένα πρόγραμμα, γιατί αυτοί "δεν ξέρανε" (διαδικασία Next --> Next --> Finish, μιλάμε για απίστευτα περίπλοκο πράγμα, χρειάζεται 10 χρόνια σπουδών και μεταπτυχιακά για να το καταλάβεις), και να φτιάξω το """ίντερνετ""" (να κουμπώσω το καλώδιο που είχε πεταχτεί έξω).
Και το (επιπλέον) τραγελαφικό ξέρεις ποιο είναι; Ότι η κατάσταση διαιωνίζεται! Ο κάθε άσχετος που το παίζει πληροφορικάριος (περεταίρω εξέταση αυτού του φαινομένου στο επόμενο άρθρο) αρμέγει τα άμυαλα πλήθη των χρηστών, οι επαγγελματίες που σέβονται τον εαυτό τους φεύγουν από Ελλάδα, οι χρήστες εξακολουθούν να χάβουν το παραμύθι που τους ταΐζει ο εν λόγω άσχετος, και η λούπα συνεχίζεται!
Και η ηλιθιότητα αναπαράγεται εσαεί...