Πριν μια βδομάδα είχα
αρπάξει ένα γερό κρύωμα, συνάχι, βήχα
και όλα τα χαριτωμένα συναφή, χειμώνας
γαρ, και είπα ωσάν βλακέντιος να πάω στο
φαρμακείο. Μπαίνοντας μέσα, άρχισα να
ψάχνομαι. Κοίταξα απ’ έξω για να
επιβεβαιώσω ότι το καθησυχαστικό (και
παραδόξως ψυχοπλακωτικό) φίδι και
σταυρός βρισκόταν όντως έξω από εκεί
που μπήκα.
Γιατί;
Το φαρμακείο που θυμόμουν
ήταν ένας πάγκος λιγότερος από χειρουργείο.
Με το που έμπαινες μέσα, η φαρμακίλα σου
γέμιζε τα ρουθούνια, και ακόμα και υγιής
να ήσουνα, αισθανόσουνα ετοιμοθάνατος.
Τα ράφια ήταν γεμάτα κουτιά με ακατανόητα
ονόματα στα λατινικά, τόσο που νόμιζες
ότι θα σκάσουν καθολικοί παπάδες να σε
θάψουν τελετουργικά, και το σύμβολο της
νεκροκεφαλής και το μεγάλο Χ φιγουράριζε
παντού. Μικρός έμπαινα να πάρω ασπιρίνες,
και έβγαινα με πυρετό (ή τουλάχιστον
νόμιζα ότι είχα). Ο φαρμακοποιός έμοιαζε
με αρχιβασανιστή της Ιεράς Εξέτασης,
ντυμένος με άσπρα. Τα πάντα εκεί μέσα
μου έσφιγγαν την καρδιά, και αυτό ήταν
το νόημα: εδώ έρχεσαι για ΦΑΡΜΑΚΑ! Είσαι
άρρωστος και τα έχεις ανάγκη. Τα σκευάσματα
που παίρνεις είναι μελετημένα, προσεκτικά
παρασκευασμένα χημικά, που απαιτούν
προσεκτική δοσολογία, έχουν ενέργειες
και παρενέργειες.
Κοινώς, you are in the shit now,
sick fucker!
Μπαίνοντας λοιπόν στο
χώρο που έδειχνε ο φιδόσταυρος, πήρα
μια βαθιά τζούρα από την ατμόσφαιρα του
φαρμακείου, περιμένοντας να με κατακλύσουν
τα ερεθίσματα επικείμενου θανάτου και
αποστειρωμένης νεκροτομής. Αντ’ αυτού...
ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΜΥΡΙΖΕ ΜΠΟΥΤΙΚ!
ΤΙ ΣΤΟΝ (ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΟ)
ΠΟΥΤΣΟ!
Κοιτώντας γύρω, αντί
για σφραγισμένα μπουκάλια και κουτιά
με χημικά, που αν δεν ακολουθούσες
αυστηρά τις ιατρικές οδηγίες θα είχες
φριχτό θάνατο/παρενέργειες, υπήρχαν
στοίβες επί στοίβες απ’ ό,τι μαλακία
ΔΕΝ ανήκει σε φαρμακείο! Σαμπουάν, κρέμες
προσώπου, κρέμες χεριών, κρέμες ποδιών...
τι στον πούτσο του Ιπποκράτη γίνεται
εδώ;!
Μια φωτεινή επιγραφή
(που μου είχε διαφύγει όταν ερχόμουνα)
διαφήμιζε ότι το “φαρμακείο” είχε και
ομοιοπαθητικά... Μά’στα.....
Πλησιάζοντας το
ταμείο/γκισέ/πωστοδιάολοτολενε, με
υποδέχτηκε μια κορασίδα στα 20άρια της.
Θα μου πεις, καλά, γι’ αυτό θα γκρινιάξεις;
Αυτό είναι θετικό. Αμ’ έλα δε, που εγώ
έχω συνηθίσει σε φαρμακεία ο τύπος/τύπισσα
να είναι 40++ χρόνια, μετά τα χρόνια που
έπρεπε να φάει τα νιάτα του στο διάβασμα.
Ζητάω από την κορασίδα ένα σιρόπι για
τον βήχα, περιμένοντας να μου φέρει κάτι
με Χ και νεκροκεφαλή και λατινική
μυστικιστική ονομασία.
Χάνεται αυτή στο πίσω
δωμάτιο (για κάποιο λόγο πλέον στα
φαρμακεία προσπαθούν να κρύψουν τα
φάρμακα) και μετά από λίγο εμφανίζεται
με κάτι... ΤΙ ΣΤΟΝ ΒΗΧΑ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΠΑΝΟΥΚΛΑΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΑΛΑΚΙΑ;!
Ένα μπουκάλι με μέλι
με σινάπι. Που να της καθόταν στον λαιμό,
ήρθα για σιρόπι για τον βήχα και μου
έδωσε μέλι με σινάπι. Πέντε ολόκληρα
ευρώ για μέλι με σινάπι. Ένας παππούς
κοντά στο σπίτι μου το φτιάχνει και το
πουλάει φτηνότερα, και μάλιστα ζεστό
ζεστό και φρέσκο. Την κοιτάω καλά καλά,
σίγουρα μου κάνει πλάκα. Αυτή, απτόητη,
αρχίζει:
“...θα παίρνετε μια
κουταλιά το πρωί και μια το βράδυ, μετά
το φαγητό...” κάπου εκεί αποσυντόνισα,
δεν έπαιζε μια στο εκατομμύριο αυτή η
μαλακία να βοηθούσε, αλλά η άλλη έδινε
την απύθμενη σοφία της με ύφος χιλίων
καρδιναλίων. Μετά από τρία λεπτά παρά
δύο αιώνες που το βούλωσε, πλήρωσα, βγήκα
από εκεί μέσα, κατέβασα ΟΛΟ το μπουκάλι
μονοκοπανιά (και δεν βοήθησε καθόλου)
και βρήκα ένα μικρό φαρμακείο παρακάτω
που είχε ΦΑΡΜΑΚΑ στα ράφια, και όχι
προϊόντα ομορφιάς.
Τι στο διάολο έχει γίνει
πια με τα φαρμακεία; Κατόπιν εορτής
έμαθα ότι η κορασίδα δεν ήταν καν
φαρμακοποιός ή νοσοκόμα, αλλά ΑΙΣΘΗΤΙΚΟΣ!
Και καλά, για να μπορεί να πουλάει το
φαρμακείο καλλυντικά (εμετός) πρέπει
να απασχολεί αισθητικό. Τι στο μαύρο
ανάθεμα θέλει να πουλάει το φαρμακείο
ΚΑΛΛΥΝΤΙΚΑ;;;
Αυτοί οι νέοι νόμοι με
τα γενόσημα και τις αυτές αηδίες, έχουν
καταντήσει τα φαρμακεία να μεταλλάσσονται
σε παντοπωλεία. Δεν θα εκπλαγώ πια αν
βρω σε φαρμακείο ονειροπαγίδες, ρέικι,
κρυστάλλους και αρωματοθεραπεία. Δεν
θα μπω καν στον κόπο να κράξω την
ομοιοπαθητική και τους οπαδούς της (η
πλειοψηφία των οποίων είναι φανατισμένοι
μέχρι αηδίας – θέλω να τους δω να κάνουν
ομοιοπαθητική σε βακτηριακή λοίμωξη),
καθότι πλέον έχουμε μπει στον τρόπο
(μη) σκέψης “αν δεν κάνει κακό, μπορείς
να το πουλάς”. Το γεγονός ότι δίνουν το
κύρος της ιατρικής και φαρμακευτικής
επιστήμης σε μαλακίες που δεν δουλεύουν,
πραγματικά με ξεπερνάει. Και μετά
απορούμε γιατί κάποιοι και κάποιες
ακόμα πιστεύουν ότι τα εμβόλια προκαλούν
αυτισμό.
Κάποια πράγματα που
πουλάνε τα φαρμακεία, άντε να τα
καταλάβω... βιταμίνες και συμπληρώματα
διατροφής, άντε και κανένα οδοντικό
νήμα με γεύση κανέλα και οδοντόβουρτσα
με τον Μπομπ Σφουγκαράκη. Αλλά καλλυντικά,
κρέμες ομορφιάς και βαφές μαλλιών (ναι,
το είδα και αυτό) σε φαρμακεία είναι
τόσο σουρεαλιστικό σκηνικό, που
αναρωτιέμαι τι μανιτάρια έβαλε ο άλλος
στην πίτσα μου.
Προς όλους τους
φαρμακοποιούς: κόψτε τις αηδίες, βάλτε
τις σε χωριστό διαμέρισμα, πετάξτε έξω
οτιδήποτε δεν περνάει αυστηρή κλινική
δοκιμή. Καταλαβαίνω ότι οι καιροί είναι
δύσκολοι, αλλά το να μεταλλάσσεις το
ίδιο σου το επάγγελμα σε αυτό του
παντοπώλη ΔΕΝ βγαίνει σε καλό. Μπουτίκ
ομορφιάς υπήρχαν προτού το ξεκινήσεις,
μεγαλύτερες, με μεγαλύτερη ποικιλία
και απήχηση, καθώς και πελατολόγιο. Ο
παππούς με την δισκοπάθεια και η γιαγιά
με τον καταρράκτη ΔΕΝ θέλουν να πάρουν
βαφή μαλλιών και κρέμα προσώπου. Οι
κορασίδες θα πάνε αλλού για τα όποια
τσιμέντα στοκάρουν πάνω τους, για να
μαζευτούν και να κουτσομπολέψουν
ταυτόχρονα. Από την άλλη, ΕΣΥ που κάνεις
το φαρμακείο να κρύβει τα φάρμακά του,
περιμένεις να σε εμπιστευτεί ο άλλος;
Ιδίως όταν το μόνο που βλέπει όταν
μπαίνει είναι σαμπουάν και κρέμες;
Εν κατακλείδι,
σοβαρευτείτε. Είσαστε σε ειδικού τύπου
αγορά. Θέλεις να προσελκύσεις κόσμο;
Συνεργάσου με έναν γιατρό ή κέντρο για
να κάνεις εμβόλια και τσεκάπ. Λάδωσε
5-6 γιατρούς να στέλνουν κόσμο σε εσένα
για τα φάρμακά του (ήδη γίνεται προ
αμνημονεύτων ετών). Αλλά, για το όνομα
της διμούτσουνης οχιάς του Ιπποκράτη,
μην γίνεσαι μπουτίκ.
